Terug naar het noorden

Goede middag! Zondag, tijd voor een nieuwe update.

Deze week hebben we op zee gezeten. In die tijd zijn we van de onderkant van Portugal naar de onderkant van Zweden gevaren. We hebben veel verschillende soorten weer gehad. Dinsdag en woensdag zaten we op de golf van Biskaje. Daar hadden we niet zulk goed weer. Op het “ergst” hadden we windkracht zeven dwars op en golven tot wel zes á zeven meter hoog en daarmee 30 graden helling. Wonder boven wonder had ik bijzonder weinig last van zeeziekte. Ik denk dat dat komt doordat de periode van de golven groot was en doordat ik er langzamerhand aan begin te wennen.
Verder hebben we in het Engels kanaal veel mist en bewolking gehad. De zee was daar wel rustiger. Toen we gister voorbij Skagen waren, werd het pas echt mooi weer. De thermometer schoot in een paar uur van 11 graden naar een goede 25 graden. Helaas was dat maar van korte duur, want vandaag is het al weer bewolkt met een beetje regen.

Ook deze week heb ik elke ochtend weer meegelopen met de wacht. Ik krijg beetje bij beetje meer verantwoordelijkheid . Nieuw deze week was dat ik ons bij een aantal kuststations mocht melden, met de stuurman naast mij. Op school heb ik al Engels gehad, maar het blijft toch spannend de eerste paar keer. Het Engels is heel anders van dat men normaal gewend is. Er zijn allemaal standaard zinnen en benamingen opgesteld om de communicatie zo duidelijk mogelijk te maken. Ik heb mij bij Finisterre traffic, Ouessant traffic en bij Jobourg traffic. Finisterre kon ik helemaal alleen. Bij de andere heeft de stuurman het overgenomen omdat ik of dingen niet wist, of omdat ik ze niet kon verstaan.

Dinsdag avond zijn we een schip tegen gekomen met nogal apparte bemanning. We zagen het schip al een tijdje op de radar staan. Een klein schip, ongeveer 100 meter lang. Toen het schip zo’n 4 mijl van ons af was, werden we opgeroepen door het dichtstbijzijnde kuststation dat we een beetje voor hem moesten uitkijken, omdat ze geen contact met het schip konden krijgen. Het CPA (closest point of approach) was een paar kabels (1 kabel = tiende van een mijl; 185,2 meter), dus voor de zekerheid hadden we maar een paar graadjes naar bakboord gedaan. Op het moment dat het schip bijna naast ons lag, werden wordt hun opgeroepen met de vraag of green to green zouden doen (elkaar aan stuurboord houden). Zeer appart. En zo was er op de Middellandse zee ook al een incident dat een schip vanuit bakboord inkwam, maar er heilig van overtuigd was dat hij toch voorrang had. Uiteindelijk liep het allemaal goed af en stond de stuurman/kapitein van het andere schip alleen nog een tijdje na te blazen door de VHF.
Uit deze twee voorbeelden blijkt toch wel dat een stuurman geen overbodige functie is (wat veel machinisten denken). Want je moet niet allen het schip sturen, maar ook fouten van anderen opvangen.

Als het goed is komen we dinsdag in de ochtend aan in Sillamae. Sillamae is een plaats in Estland waar vroeger een geheime fabriek die uranium maakte. De plaats staat pas sinds een aantal jaar op de kaart. We weten nog niet wat de volgende reis zal zijn, maar de kans is groot dat we naar Sint Petersburg varen om daar aluminium of papier te halen. We gaan het zien. Tot volgende week!